کاش می شد که کسی می آمد


باور تیره ی ما را می شست


و به ما می فهماند


دل ما منزل تاریکی نیست


اخم بر چهره بسی نازیباست


بهترین واژه ،همان لبخند است


که ز لبهای همه دور شده ست


 کاش می شد که به انگشت نخی می بستیم


تا فراموش نگردد که هنوز انسانیم